Kangaroo etçil mi otçul mu? Bir akşam defterime düşen sorunun beni götürdüğü yol
Herkese merhaba! Bugün Netadam olarak sizlere “Kangaroo etçil mi otçul mu” hakkında rehber niteliğinde bir yazı sunuyoruz.
Kayseri’de akşamlar bazen fazla sessiz oluyor. Özellikle kışa yaklaşırken, pencerenin kenarına vuran rüzgârın sesi bile insana kendi iç sesini daha net duyuruyor. O akşamlardan biriydi. Masamda açık duran defterime uzun uzun bakarken aslında hiçbir şey yazmıyordum. Yazmak istiyordum ama içimde bir tıkanıklık vardı.
Sonra birden aklıma saçma ama bir o kadar da merak uyandırıcı bir soru düştü: Kangaroo etçil mi otçul mu?
Bunu neden düşündüm, gerçekten bilmiyorum. Belki gün içinde gördüğüm bir belgesel fragmanı, belki sosyal medyada kaydırırken denk geldiğim bir görüntü… Ama o an o soru, sıradan bir bilgi merakından çıkıp zihnimde bir kapı araladı.
Ve o kapıdan içeri girmemle birlikte, kendi duygularımın bile beklemediğim bir yere savrulduğunu fark ettim.
Bir belgesel gecesi ve içimde büyüyen tuhaf merak
Televizyonu açtığımda aslında niyetim sadece arka planda ses olsun istemekti. Günün yorgunluğunu dağıtan basit bir alışkanlık. Ama ekranda Avustralya’ya dair bir belgesel başladı. Geniş kırmızı topraklar, sonsuz gibi görünen düzlükler ve bir anda zıplayarak kadraja giren kangurular…
O an içimde garip bir şey oldu. Sanki çok uzak bir dünyaya bakıyordum ama o dünya bana düşündüğümden daha yakın hissettirdi.
Kanguruların hareketleri, birbirlerine olan mesafeleri, doğayla kurdukları o sade ilişki… Hepsi beni içine çekti. Ama asıl takıldığım şey çok basitti: bu hayvanlar ne yiyor?
Bir an durdum. Kendime tekrar sordum: Kangaroo etçil mi otçul mu?
Cevabı bilmiyordum. Hatta bir an için emin bile olamadım. O kadar basit bir soruya bile net cevap verememek garip bir his yarattı içimde. Sanki küçük bir eksiklik gibi ama aynı zamanda büyümeye hazır bir merak gibi.
İçimde büyüyen hayal kırıklığı
O an kendime kızdığımı hatırlıyorum. “Nasıl bilmezsin?” dedim içimden. Çünkü yıllardır doğa belgeselleri izleyen, kitap karıştıran biri olduğumu düşünüyordum. Ama kangurunun beslenme şeklini bilmemek bana sanki eksik bir parça gibi hissettirdi.
Bir yandan da garip bir hayal kırıklığı vardı içimde. Sanki dünya hakkında bildiklerimin ne kadar yüzeysel olduğunu fark etmiş gibiydim. Bu his biraz ağırdı.
Defterimi açıp yazmaya başladım ama cümleler düzgün çıkmadı. Sadece şunu yazabildim: “Kangaroo etçil mi otçul mu, bilmiyorum ve bu beni rahatsız ediyor.”
Sonra yazmayı bıraktım.
Kütüphanede başlayan küçük bir arayış
Ertesi gün bu soruyu unutmadım. Hatta daha da büyümüştü içimde. Sanki basit bir bilgi değil de çözmem gereken küçük bir gizem haline gelmişti.
Şehir kütüphanesine gittiğimde elimde bir liste yoktu ama aklımda tek bir şey vardı: kanguru.
Raflar arasında dolaşırken Avustralya faunasıyla ilgili bir kitap buldum. Sayfalarını çevirirken içimde garip bir heyecan vardı. Çocukken bir şey keşfeder gibi… Hani insan küçükken bir cevabı bulunca dünyanın sırrını çözmüş gibi hisseder ya, işte ona benzer bir duygu.
Ve sonunda o cümleyle karşılaştım.
Kanguruların otçul olduğunu yazıyordu.
O an içimde garip bir rahatlama oldu. Sanki uzun süredir sıkışmış bir düğüm çözülmüş gibiydi.
Ama sadece bu kadar değildi. Çünkü asıl mesele kangurunun ne yediği değil, benim bu soruya neden bu kadar takıldığım olmuştu.
Kangaroo etçil mi otçul mu? sorusunun bende bıraktığı iz
Defterime tekrar yazdım: “Kangaroo etçil mi otçul mu? Otçul. Ama beni asıl ilgilendiren bu değil.”
O an fark ettim ki bazen insanlar bilgi ararken aslında başka bir şey arıyor. Benim aradığım şey bir cevap değil, bir bağdı.
Kayseri’de, şehir merkezindeki bir kütüphane masasında otururken Avustralya’daki bir canlıya bu kadar takılmam bana tuhaf geldi. Ama aynı zamanda güzel de geldi. Çünkü dünya artık eskisi kadar uzak değilmiş gibi hissettirdi.
Yalnızlık, düşünceler ve küçük bir umut
O gün kütüphaneden çıktığımda hava soğuktu. Ellerim cebimde yürürken kendi iç sesimi daha net duymaya başladım.
Bazen hayatın çok hızlı aktığını düşünüyorum. İnsanlar koşuyor, planlar yapıyor, hedefler koyuyor. Ama ben o hızın içinde bazen küçük şeylere takılıyorum. Bir kangurunun ne yediği gibi.
Ve garip olan şu: bu küçük şeyler beni hayata daha çok bağlıyor.
Kendime dürüst olayım, bazen yalnız hissediyorum. Ama bu yalnızlık kötü bir şey gibi değil. Daha çok düşünmeye alan açan bir sessizlik gibi.
Kanguruların otçul olduğunu öğrendiğim o gün, aslında dünyanın basit cevaplarla dolu olmadığını ama bazı cevapların insanı sakinleştirdiğini fark ettim.
Bir gün kanguruların yaşadığı toprakları hayal etmek
O gece eve döndüğümde zihnimde bir görüntü vardı. Avustralya’nın kırmızı toprakları, uzakta zıplayan kangurular ve rüzgârın savurduğu sıcak bir hava…
Kendimi orada hayal ettim. Gerçekten orada olsam ne hissederdim diye düşündüm.
Belki de çok farklı bir insan olurdum. Belki daha sakin, belki daha az karmaşık.
Ama sonra kendime şunu sordum: “Ben neden Kayseri’de oturup kangurular hakkında düşünüyorum?”
Bu soru beni hem güldürdü hem de biraz duygulandırdı.
Hayal kırıklığı ile umut arasındaki ince çizgi
Bir yanım hâlâ hayal kırıklığı yaşıyor. Çünkü hayatın bazı gerçekleri düşündüğüm kadar karmaşık değilmiş. Kangurular etçil değilmiş, otçulmuş. Bu kadar basit.
Ama diğer yanımda bir umut var. Çünkü bu basitlik bile beni düşünmeye, yazmaya ve hissetmeye itiyor.
Belki de mesele karmaşık cevaplar değil. Belki de mesele, küçük bir sorunun bile insanın içinde büyük kapılar açabilmesi.
Defterime düşen son not
O günün sonunda defterime sadece şunu yazdım:
“Kangaroo etçil mi otçul mu? Otçul. Ama asıl mesele bu değil. Asıl mesele, bu sorunun beni nereye götürdüğü.”
Sonra kalemi bıraktım.
Dışarıda Kayseri’nin gece sessizliği vardı. İçimde ise garip bir huzur. Sanki küçük bir bilgi değil, küçük bir farkındalık bulmuş gibiydim.
Ve belki de en önemlisi, kendime şu gerçeği hatırlatmıştım: Bazen en basit sorular bile insanın iç dünyasında en derin yolculukları başlatabiliyor.