Sizi Netadam’da “Kablonun kırılmaması için ne yapmalı” konusuyla ilgili özenle hazırlanmış bu içeriğe bekliyoruz.
Netadam olarak “Kablonun kırılmaması için ne yapmalı” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Kablonun Kırılmaması İçin Ne Yapmalı? Kayseri’de Küçük Bir Günün İçinde Büyüyen Büyük Bir Düşünce
Soğuk Bir Sabah, Sessiz Bir Kırılma
Kayseri’nin sabahları hep biraz sert olur. Camdan içeri süzülen ışık bile sanki acele eder, ısınmadan geçip gider gibi. O sabah da öyleydi. Uyanır uyanmaz elim refleksle telefonuma gitti ama ekran karanlıktı. Şarj kablosu, gece boyunca onu hayata bağlaması gerekirken yine görevini yarıda bırakmıştı.
Bu bana yabancı bir his değildi. Son birkaç aydır kablolarla aramda tuhaf bir savaş vardı. Her biri biraz daha erken pes ediyor, biraz daha çabuk kırılıyordu. İçimdeki sabır da onlarla birlikte yıpranıyordu sanki. O an içimden geçen ilk şey şuydu: “Kablonun kırılmaması için ne yapmalı?”
Bunu sadece teknik bir soru gibi düşünmedim. O an, sanki hayatımın küçük ama sinir bozucu bir metaforu gibi hissettirdi. Çünkü bazı şeyler gerçekten de en zayıf yerinden kırılıyordu: sabrım, motivasyonum, hatta günlük tutarken kurduğum cümleler bile.
Günlüğümde Kırık Çizgiler
Ben 25 yaşındayım. Kayseri’de yaşıyorum ve neredeyse her akşam günlüğüme birkaç satır yazmadan uyumuyorum. Yazmak bana iyi geliyor ama son zamanlarda yazılarım bile kopuk kopuk. Tıpkı kırılan kablolar gibi.
O gün günlüğüme şunu yazmışım:
“Bir kabloyu bile koruyamıyorsam, hayatın geri kalanında neyi doğru yapıyorum?”
Bunu yazarken dramatik olduğumu biliyordum ama hislerim abartılı değildi. Çünkü gerçekten de sürekli kırılan bir şeyler vardı. Telefon şarj kablosu, kulaklık kablosu, laptop adaptörünün ince ucu… Hepsi sanki bana dayanmayı bırakmıştı.
Aslında sorun kablolarda değildi, bunu içten içe biliyordum. Ama insan bazen küçük şeylere tutunur. Çünkü büyük sorunlarla yüzleşmek daha zor gelir.
Otobüste Sallanan Bir Kulaklık ve Kırılan Sabır
O gün öğleden sonra şehir merkezine gitmek için belediye otobüsüne bindim. Kayseri’nin soğuğu dışarıda keskin, içeride ise camlara buğulu bir sessizlik bırakıyordu. Kulaklığımı taktım, müzik açtım. Ama tam bir virajda, çantamın fermuarına takılan kulaklık kablosu hafifçe gerildi.
O küçük “çıt” sesi var ya… İşte o ses, insanın içini rahatsız eden türden bir sessizlik bırakır arkasında. Müziğin sesi bir an kesildi. Sonra tekrar geldi ama o kopma hissi içimde kaldı.
O an düşündüm: İnsanlar kabloları neden bu kadar yanlış kullanıyor? Ya da doğru kullanmayı neden hiç öğrenmiyoruz?
Belki de mesele sadece “kablonun kırılmaması için ne yapmalı?” sorusu değildi. Belki de mesele, küçük şeyleri nasıl koruyacağımızı hiç öğrenmemiş olmamızdı.
Elektronik Dükkanında Küçük Bir Ders
Şehir merkezinde küçük bir elektronik dükkânına girdim. Raflarda renk renk kablolar, adaptörler, kulaklıklar… Hepsi birbirine benzer ama aslında her biri farklı bir hikâyeye dayanıyor gibi duruyordu.
Tezgâhın arkasındaki adam, orta yaşlarında, sessiz ve dikkatli biriydi. Elimdeki kırılmış kabloyu gösterdim. “Bunun sürekli başına geliyor,” dedim. Sesim biraz yorgundu.
Adam kabloya baktı, sonra çok sakin bir şekilde konuştu:
“Çoğu insan kabloyu kıran şeyin ne olduğunu yanlış düşünüyor.”
O an dikkat kesildim.
“Burada sorun kablo değil,” dedi, kabloyu iki parmağıyla hafifçe bükerek. “Sorun hep aynı noktadan zorlamak. Sürekli aynı yerden eğmek. Kablo zamanla oradan yıpranır.”
Basit bir cümleydi ama içimde bir yere dokundu. Çünkü bu sadece kablolar için geçerli değildi. İnsan ilişkileri, alışkanlıklar, hatta kendi kendime yaptığım baskı bile aynıydı.
Adam devam etti:
“Eğer kablonun kırılmamasını istiyorsan, onu düz bırakmayacaksın ama aynı yerden de sürekli bükmeyeceksin. Hareket alanı vereceksin.”
O an içimde bir şey çözüldü. Sanki uzun zamandır anlamadığım bir şeyi biri sessizce yerine oturtmuştu.
Hayatımın Kabloları
Dışarı çıktığımda hava daha da soğumuştu. Ama içimde garip bir sıcaklık vardı. Elimde yeni aldığım kabloyla yürürken kendi hayatımı düşündüm.
Ben de hep aynı yerlerden kırılmıyor muydum?
Aynı düşüncelere takılıp kalmak, aynı hataları tekrar tekrar yapmak, kendime sürekli aynı yerden yüklenmek…
O gün günlüğüme şunu yazdım:
“Belki de kablonun kırılmaması için ne yapmalı sorusunun cevabı, hayat için de geçerli: aynı noktaya sürekli baskı yapmamak.”
Yazarken garip bir şekilde rahatlamıştım. Çünkü bazı farkındalıklar insanı üzmez, aksine hafifletir.
Küçük Alışkanlıklar, Büyük Dayanıklılık
O günden sonra kablolara bakışım değişti. Onları artık sadece birer araç gibi görmüyordum. Her biri küçük bir dayanıklılık sınavı gibiydi.
Şarj kablosunu yatağın kenarından sarkıtmamaya başladım. Kulaklık kablosunu çantama rastgele atmak yerine düzgünce sarıyordum. İlk başta bunlar bana gereksiz detaylar gibi geldi ama zamanla fark ettim ki, aslında mesele kabloların ömrü değil, benim dikkatimdi.
Bir şeyi korumak, ona değer vermenin en basit haliydi.
Ve ben uzun zamandır küçük şeylere değer vermeyi unutmuşum.
Gündelik Hayatta Fark Etmeden Yaptığımız Hatalar
En çok yaptığım şeylerden biri kabloyu çekerek çıkarmaktı. Telefonu şarjdan alırken hep kablodan çekerdim. Ne kadar yanlış olduğunu biliyordum ama alışkanlık güçlüydü.
Sonra fark ettim ki, bu sadece kablolarda değil, hayatın birçok yerinde böyleydi. İnsanlar da bazen çekilerek değil, nazikçe bırakılarak ayrılmalıydı bazı şeylerden.
Bir diğer hata ise kabloyu düğüm halinde bırakmaktı. Çantamda hep karışırdı. Sonra açmaya çalışırken daha çok yıpranırdı.
Bunu düşününce kendi zihnim de öyleydi. Düğümler, çözülmemiş düşünceler, ertelenmiş konuşmalar…
Kablo kırılmıyorsa, belki de düzenli olduğu içindir. Belki de hayat da biraz düzen istiyordur.
Kayseri’nin Sessiz Akşamında Bir Farkındalık
Akşam eve döndüğümde Kayseri’nin ışıkları uzaktan sakin görünüyordu. Sokak lambaları, soğuk havaya rağmen insanı içine çeken bir huzur veriyordu.
Yeni aldığım kabloyu prize taktım. Telefon şarj olmaya başladı. O küçük ışık, sanki günün tüm yorgunluğunu biraz azaltmıştı.
O an fark ettim ki, mutluluk bazen büyük şeylerde değil. Bazen sadece bir şeyin düzgün çalışmasında saklıydı.
Günlüğüme son bir şey daha yazdım:
“Bugün anladım ki, kablonun kırılmaması için ne yapmalı sorusu sadece teknik bir merak değil. Hayata nasıl dokunduğumuzun küçük bir yansıması.”
İçimde Kalan Sessiz Cümle
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o günün bana öğrettiği şey çok basit ama derin geliyor. Bir kabloyu korumak bile dikkat istiyor. Sabır istiyor. Naziklik istiyor.
Belki de ben en çok bunu öğreniyordum: küçük şeyleri önemseyebildiğim kadar, büyük şeyleri de anlayabilecektim.
Ve her kabloyu elime aldığımda, artık sadece bir plastik parçası görmüyorum. Bir şeyleri doğru yapma ihtimalimi görüyorum.
Çünkü bazı sorular, cevaplarından daha çok şey anlatır.
Bunu da Okuyun: Kan yoğunluğunu azaltmak için ne yapmalı ?