Bir İçim Su Kimin?
Bir sabah uyandığımda, odamın köşesindeki masada hala duruyor olmalıydı. O bardak. Evet, tam o bardak… Üzerinde sadece birkaç damla kalmıştı ama o damlalar, yıllardır içimde biriktirdiğim tüm hislerden daha fazlaydı. Her zaman sabahları mutfağa gittiğimde, bir içim suyu unutmadan içmeye çalışırım. Ama işte o bardak bir anlam taşıyor, sadece suyu değil, yılları da barındırıyor içinde.
Daha dün gibi hatırlıyorum, Kayseri’nin soğuk bir kış akşamıydı. Akşam üstü, yerler beyaz karla kaplanmıştı ve her şey o kadar sessizdi ki, adımlarımın sesini bile duydum. İçimden bir şeyler kıpırdadı, her şey o kadar soğuktu ki, sanki dışarıda kar değil de bir zamanlar kaybolmuş hislerim yağıyordu. O anda sana yazmadım, hala bir mesaj bile göndermedim. Ama bir içim suyu içip içmediğimi düşündüm. İçmeden yatacak mıyım bu akşam?
Bir bardak su… Ne kadar basit, değil mi? Ama bir içim su, çok şey ifade edebilir. Sadece bir içim su kimin? dedim. Kim içti o suyu? Kim olacak?
Kayıp Bir Bardak: O Anı Unutamadım
Bir süre önce, seni son defa gördüğüm o anı hatırlıyorum. O kadar basitti ki, tam anlamıyla hatırlayamıyorum. Ama şunu biliyorum: o an, bir daha asla geri dönmeyecek. Aslında hepimizin anıları zamanla silikleşir, ama o gün… O bardakla birlikte, her şey yeniden şekil aldı. Seninle bir şeyler paylaştım, bir şeyler yaşadım. Ve sana o an, “Bir içim su kimin?” diye sormadım ama aslında sorulması gereken tek şey buydu.
Herkesin hayatında bir dönüm noktası vardır. Benim için o, bir bardak suyu paylaşmak gibiydi. Basit, sıradan bir an, ama anlamı çok büyüktü. Çünkü o anda, belki de her şey değişti. Bir içim suyu içerken, “Bunu seninle paylaşmak istiyorum” dedim. Ama o an ne oldu? Hiçbir şey söylemedik. Bir içim suyu içip bitirdiğimizde, aniden bitti her şey. Sen gittin. Ve ben tek başıma kaldım.
Hayal Kırıklığı, Sessizliği ve Geriye Kalan
Bir içim suyu içmek gibi, bazen insanın duyguları da o kadar basit ama karmaşık olabilir. Su içmek gibi bir şeydi. Ama geriye kalan sadece o anın, o bardakla birlikte hafızama kazınan yalnızlık hissi. O anda sana ne söylemem gerektiğini bilemedim. Sadece “Bir içim su kimin?” dedim. Kendimden bir şeyler bulduğum, ama seni kaybettiğim bir soru.
Ve o bardak, hala kaybolmuş bir anı gibi odamın köşesinde duruyor. Her sabah su içmeye geldiğimde, o anı düşünüyorum. “O zaman, belki bu bardak bir şeyleri değiştirebilirdi.” Ama değiştiremedi. Değişmedi. Geriye sadece bir bardak su ve içimde kalan o boşluk kaldı.
İleriye Bakmak: İçimden Geçenler
Bir içim su kimin? sorusunu sormak, aslında kendi duygularımı anlamaya çalışmak gibi bir şey oldu. Çünkü bazen, hayatımıza giren insanlar, tıpkı bir bardak su gibi gelir. Sadece kısa bir süreyle bizimle olurlar, sonra kaybolurlar. Gerçekten ne kadar değerli olduklarını fark edemeyiz. Sonra, o kaybolan suyun sıcaklığını, etkisini hissederiz ama geri getiremeyiz.
Kayseri’de, soğuk bir sabah, odamda yalnızken içimden hep bir umut doğuyor: “Bir içim su kimin?” Belki de hayatta kaybolan şeyler, bir bardak suyu paylaşmak kadar basittir. Çünkü her şeyin ne kadar değerli olduğunu, onu kaybettikten sonra anlarsın. Ve o bardakla birlikte, belki de kalbimdeki boşlukta bir şeyler kaybolmuştur. Ama bir içim suyu içerek, belki bir umutla, bir şekilde yenileyebilirim.
Bir sabah, belki o bardak elimde olur, belki de kaybolur. Ama her sabah olduğu gibi, o anları düşündükçe, bir içim su kimin sorusuna yanıt bulamıyorum. Çünkü bazen hayat, sorularla doludur. Ve bir içim su gibi, o soruya vereceğimiz cevaplar kaybolur. Geriye, sadece hatıralar ve su kalır.
Sonuç: İçimdeki Su, Geriye Kalan
Bir içim su kimin? sorusunun cevabını belki de hiçbir zaman bulamayacağım. Ama içimde bir şeyler var. Her sabah, mutfaktan bir bardak alıp, içiyorum. O bardak, belki de hayatıma giren ve kaybolan o insanı anımsatıyor. Bir an, bir içim su… Hayatın bana verdiği, zamanın bir armağanı gibi.
Bir içim su kimin? Belki de bu sorunun cevabını bulmam gerekmiyor. Çünkü bir bardak suyun içinde, kaybolan anlar, hatıralar, bir zamanlar seninle paylaşılan duygular var. Bunu bilmek, belki de yetiyor.
Geriye kalan bir içim su ve duygular… Ve hayal kırıklığıyla karışmış umutlar.